БЛОГ

По неколку месеци пауза, конечно повторно сум тука – назад на блогот! Среќна сум што повторно пишувам, а можеби токму тоа чувство на возбуда доаѓа и од големата промена што ја доживеав во меѓувреме. Да, се преселив! За самата преселба немам нешто многу за раскажување (иако беше авантура сама по себе), но затоа уредувањето на

Август беше добар кон мене. Не се случи ништо спектакуларно, но имаше многу убави неспектакуларни денови. (: Луѓе што ги сакам, активности што ги сакам, подготовки за годишното време што го сакам, привршување проекти, започнување нови. Убав, исполнет месец и фино заокружување на летото.

И еве го вториот дел од објавата. Искрено, овојпат се изгубив во галеријата. (: Едвај ги селектирав фотографиите кои сакам да ги споделам бидејќи имаше толку многу. Но, неколку часа (дена?) подоцна – еве сме тука. Земете си кафе или чајче и опуштете се. Тука некаде доаѓа крајот на оваа објава. Беше малку подолга, но

Ах, никако да седнам и да ја почнам оваа објава. Доцни многу, знам, но сепак гледам овие објави да не ги правам поради притисокот дека морам да ги средам на предвидена дата, туку сакам да уживам во нив, да им се посветам кога навистина можам и имам желба, или подобро кажано – кога имам услови,

Не живеам и не сакам да живеам за и во минатото, но сакам кога се потсетувам на него создавајќи некаков омаж на времето кое никогаш нема да се врати. Си мислам дека треба да се биде внимателен при навраќањето во минатото, бидејќи кога се забораваме во сеќавањата тие знаат да заземат форма која им ја

Малку доцнам со новиот месечен блог, но навистина немав услови да седнам и да го напишам на раат и без притисок. Прво и основно навистина немам време (реченица што отсекогаш ми била една од понесаканите) поради работа, а и последниве денови не се чувствував/м добро физички. Не сум сигурна дали беше некаков вирус или е

Април…горчлив и сладок, тежок и убав, со поздравувања, со збогувања.Не сакам да признаам дека годинава не ми тргна од рака, ама тоа е така. Секако дека е брановидно, се случуваат навистина прекрасни нешта и моменти кои ме исполнуваат, но за четири месеци имаше толку многу наталожени болки и стравови со кои уште учам (и допрва

Март некако ми помина без да осетам. Се провлече, донесе цвеќиња, донесе промени, донесе лекции и си отиде. Тоа го размислував пред да седнам и да ги селектирам фотографиите за новава објава. Но кога ја разгледав убаво месечната галерија сфатив дека бил навистина исполнет месец и се израдував, по не знам кој пат, што одлучив

Решив оваа објава да биде посветена на кујната во мојот стан. Конечно направив фотографии (иако во различни денови) и сакам да ги искористам сега, кога наоѓам малку време да пишувам. Инаку, станот не е мој, туку го изнајмувам и мојот цврст став е дека иако станот е изнајмен, а не „мој“, тоа не го прави